Tworzenie perfum w warunkach domowych (ang. DIY – do it yourself) może być niezwykle fascynującą przygodą. Wybierając odpowiednie składniki, zwłaszcza te o bardzo niskiej lotności – czyli tzw. „nuty bazy” – zyskujemy kontrolę nad finalnym charakterem zapachu. To właśnie one sprawiają, że woń perfum utrzymuje się na skórze przez długie godziny i nadaje kompozycji głębi oraz trwałości. Warto pamiętać, że do własnych eksperymentów perfumeryjnych świetnie nadają się surowce naturalne, takie jak olejki eteryczne czy absoluty. Poniżej znajdziesz usystematyzowaną listę nut bazy w perfumach. Każdą z nich przypisano do (co najmniej) jednej z głównych kategorii zapachowych – tak, by łatwiej było Ci zaplanować aromatyczny skład własnych perfum.

1. Nuty aldehydowe (Aldehydy)

Aldehydy, choć nie zawsze kojarzone z „bazą”, bywają obecne w kompozycjach o przedłużonym działaniu. Wnoszą one nieco metalicznej, świeżej, czasem słodkawo-syntetycznej aury, dzięki której zapachy zyskują ciekawe, długotrwałe tło.

Aldehyd cynamonowy

• Grupa olfaktoryczna: aldehydy
  • Charakterystyka: Aldehyd ten może być pozyskiwany syntetycznie lub ze składników naturalnych – występuje w korze cynamonowej i w paczuli. Jest to nuta o woni cynamonu – pachnie niezwykle aromatycznie, ciepło, korzennie, ze słodkawymi akcentami. Utrzymuje się przez długi czas po aplikacji.
• Nazwy alternatywne: cinnamaldehyde, cinnamic aldehyde, cynamal, trans-cinnamaldehyde

Aldehyd decylowy

• Grupa olfaktoryczna: aldehydy
  • Charakterystyka: Aldehyd decylowy pachnie niezwykle cytrusowo, łącząc w sobie tony kwaskowate i słodkie z elementami charakterystycznej goryczki. Najbliżej mu do nuty pomarańczy. Jest wyczuwalny przez dłuższy czas.
• Nazwy alternatywne: aprinaldehyde, decanal, decyl aldehyde, dekanal

2. Nuty zwierzęce

Czym byłaby lista nut bazy w perfumach bez zwierzęcych akcentów, które często kojarzą się z intensywnymi aromatami piżma, cywetu czy ambry. Mają one za zadanie nadawać kompozycji zmysłowej głębi i nieoczywistego „pazura”. W dzisiejszych czasach z powodów etycznych i ekologicznych najczęściej sięga się po ich syntetyczne bądź roślinne zamienniki.

Ambra

• Grupa olfaktoryczna: zwierzęca
  • Charakterystyka: Nuta ta reprezentuje składniki pochodzenia zwierzęcego. Jest to efekt uboczny żerowania kaszalotów. Poddana obróbce ambra zaczyna wydzielać ciekawy, niesamowicie trwały zapach, który nosi słodko-gorzkie znamiona Orientu z lekkim odcieniem morskim. Jest cenionym afrodyzjakiem. Jednak z powodów ekologicznych (kaszalotom grozi wymarcie) trzeba ją zastąpić składnikami chemicznymi lub roślinnymi zamiennikami (np. labdanum, eterycznym olejkiem z nasion hibiskusa).
• Nazwy alternatywne: amber, ambergris, Ambergris Tincture, kaszalot, kaszalot spermacetowy, Physeter macrocephalus

Białe piżmo

• Grupa olfaktoryczna: zwierzęca
  • Charakterystyka: Nuta o zapachu piżma może być uzyskiwana syntetycznie w warunkach laboratoryjnych. Jej woń jest ciężka, chwilami przytłaczająca, słodko-pudrowa, z intrygującymi nutami afrodyzjaku. Budzi też skojarzenia z mydłem i czystością. Brak mu jednak tej zwierzęcej zadziorności. Białe piżmo cechuje się bardzo niską lotnością, więc zapach jest wyczuwalny przez bardzo długi czas.
• Nazwy alternatywne: piżmo syntetyczne, synthetic musk, white musk

Hyraceum

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana, zwierzęca
  • Charakterystyka: Hyraceum to wysuszone na kamień odchody góralków skalnych (Procavia capensis). W nucie tej można rozpoznać różne wonie zwierzęce, w tym piżmo i kastoreum, a także nuty przypominające składniki pochodzenia roślinnego – oud i tytoń. Hyraceum cechuje się niezwykle niską lotnością cząsteczek, więc jego zapach jest wyczuwalny przez bardzo długi czas.
• Nazwy alternatywne: czarny kamień, góralek skalny, hyrax, kamień Afryki, Procavia capensis, rock hyrax

Kastoreum

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana, zwierzęca
  • Charakterystyka: Kastoreum to zapach, jaki wydzielają gruczoły skórne niektórych gatunków bobrów. Uzyskuje się go przez macerację wyciętych gruczołów osobników. Nuta ta pachnie zmysłowo – zwierzęco i piżmowo, z lekką sugestią wyprawionej skóry i futra. Woń aktywuje się dosyć późno, lecz można ją wyczuwać przez długie godziny.
• Nazwy alternatywne: bóbr kanadyjski, bóbr zwyczajny, Castor canadensis, Castor fiber, castoreum, strój bobrowy

Nasiona hibiskusa

• Grupa olfaktoryczna: zwierzęca
  • Charakterystyka: Olej tłoczony z nasion hibiskusa jest bogatym źródłem trwałych substancji zapachowych, które mogą imitować zapach ambry. Nie jest to dokładna kopia, gdyż brakuje jej tej zwierzęcej ostrości, lecz poprawna alternatywa wobec znikomej dostępności oryginału.
• Nazwy alternatywne: hibiscus, ketmia, olejek z nasion hibiskusa

Piżmo

• Grupa olfaktoryczna: zwierzęca
  • Charakterystyka: Ten ekstremalnie rzadki składnik pozyskiwany jest z wysuszonych gruczołów różnych gatunków piżmowców, piżmaków oraz innych zwierząt (większość z nich objęta jest jednak ścisłą ochroną). Pachnie czystością, choć nie jest to ostra świeżość, a sugestia pudru. Zapach jest zmysłowy, ciężki, otulający, słodkawy. W tle wyczuwa się mocne zwierzęce nuty. Uważany jest za afrodyzjak. Piżmo cechuje się niezwykle niską lotnością, więc składniki zapachu uwalniają się powoli.
• Nazwy alternatywne: Moschus, musk, piżmowiec

Piżmo cywety afrykańskiej

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana, zwierzęca
  • Charakterystyka: Cywet to rodzaj piżma. Pozyskuje się go z wysuszonych gruczołów cywety afrykańskiej. Zapach można określić jako ostry, zwierzęcy, z nutami charakterystycznymi dla kota. Przełamują go tony słodkie i jakby balsamiczne. Woń zaczyna być wyczuwalna późno, lecz jest zaskakująco trwała.
• Nazwy alternatywne: civet musk, cybet, cywet, Viverra civetta extract, zibeth, zibetum

3. Nuty drzewne

Bazowe składniki o drzewnym aromacie wnoszą do perfum stabilizujące, ciepłe i często nieco balsamiczne tło. Często łączą się znakomicie z akcentami żywicznymi, tworząc pełne głębi, dymne lub orientalne kompozycje.

Balsam peruwiański

• Grupa olfaktoryczna: drzewna
  • Charakterystyka: Nutę tę otrzymuje się z żywicy wypływającej z pękniętej kory woniawca balsamowego. Jego zapach jest słodko-korzenny z dominującym akcentem żywicy, cynamonu i wanilii. Balsam peruwiański jako składnik perfumeryjny jest niezwykle trwały. Od balsamu tolutańskiego różni się składem i zapachem.
• Nazwy alternatywne: Balsam of Peru, balsam Peru, Balsamum peruvianum, Peru balsam

Balsam tolutański

• Grupa olfaktoryczna: drzewna
  • Charakterystyka: Balsam Tolu, podobnie jak peruwiański, otrzymuje się z żywicy woniawca balsamowego. Pachnie ciepło, korzennie, z delikatną sugestią wanilii i kwaskowości. Nuta ta zaczyna ulatniać się późno, lecz wydziela zapach bardzo długo.
• Nazwy alternatywne: balsam Tolu, Balsamum tolutanum, opobalsam, opobalsamum, Tolu balsam

Drzewo sandałowe

• Grupa olfaktoryczna: drzewna
  • Charakterystyka: Nutę drzewa sandałowego uzyskuje się w toku destylacji parą wodną jego drewna. Pachnie zmysłowo – ciepło, żywicznie, z lekkimi aromatami słodyczy. Ma też status afrodyzjaku. Woń tej nuty jest niezwykle trwała.
• Nazwy alternatywne: olejek z sandałowca, sandalwood , sandałowiec, Santalum, Santalum album

Gaharu buaya

• Grupa olfaktoryczna: drzewna, tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Gaharu buaya to niezainfekowane grzybem drewno agarowe. Pozyskiwana z niego nuta nie przypomina jednak zapachem oudu, choć również jest cenionym i trwałym surowcem perfumeryjnym. Jej głęboka woń przypomina bowiem wyprawioną skórę. Dodaje się jej również do syntetycznych mieszanek, które mają zastąpić oud, by wzbogacić ich zapach.
• Nazwy alternatywne: Aquilaria, buaya, gaharu

Olibanum

• Grupa olfaktoryczna: drzewna, cytrusowa
  • Charakterystyka: Olibanum to żywica pozyskiwana z kadzidłowca. Jako składnik perfumeryjny cechuje się ożywczym aromatem drewna i żywicy, a także wyraźnymi cytrynowymi tonami. Niska lotność tej nuty sprawia, że zapach jest wyczuwalny przez niezwykle długi czas.
• Nazwy alternatywne: Boswellia, frankincense, kadzidłowiec, żywica kadzidłowca

Oud

• Grupa olfaktoryczna: drzewna
  • Charakterystyka: Ta niezwykła substancja to unikalna mieszanka olejków eterycznych, jakimi niektóre gatunki drzew agarowych zwalczają infekcje towarzyszące uszkodzeniu pnia. Po aplikacji oud zmienia swój zapach, pozwalając wyczuć tony balsamiczne, korzenne, kwiatowe, cytrusowe, a nawet zwierzęce i tytoniowo-skórzane. Woń tej nuty jest wyjątkowo trwała za sprawą niskiej lotności jej składników.
• Nazwy alternatywne: agarwood, algua, aloes, aloeswood, Aquilaria, drewno agarowe, eaglewood

Styraks

• Grupa olfaktoryczna: drzewna, tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Surowcem dla uzyskania tej nuty zapachowej jest poddawana ekstrakcji i rafinacji żywica styraka. Jej aromat jest kwiatowy i korzenno-słodki z dominującym akcentem wanilii i skóry. Woń zaczyna być wyczuwalna późno, lecz jest wyjątkowo trwała.
• Nazwy alternatywne: benzoes, benzoin, benzoin resin, styrak, styrax, styrax balsam, żywica benzoesowa, żywica styraka

4. Nuty fougère

Fougère (z franc. „paproć”) to kategoria zapachowa oparta zwykle na połączeniu lawendy, mchu, kumaryny i nut drzewnych. W bazie perfum odpowiada za miękkie, lekko ziołowe i nieco „zielone” zakończenie, nadając kompozycji elegancki i wytworny wydźwięk.

Bób tonka

• Grupa olfaktoryczna: fougere, tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Olejek eteryczny pozyskiwany z nasion tonki pachnie sianem zmieszanym z przyprawami, bakaliami i korzeniami. Obserwuje się też słodkie, waniliowe aromaty. Woń ta aktywuje się późno, lecz daje się wyczuwać zaskakująco długo.
• Nazwy alternatywne: Dipteryx odorata, tonka, tonka beans, tonkowiec wonny, ziarno tonka

Kumaryna

• Grupa olfaktoryczna: fougere
  • Charakterystyka: Kumaryna to związek chemiczny wstępujący w wielu gatunkach traw, a także licznych nasionach (np. w bobie tonka). Ma zapach świeżo zebranego siana z sugestią wanilii. Dzięki małej lotności cząsteczek, wybrzmiewa on zaskakująco długo.
• Nazwy alternatywne: benzopiron, coumarin, lakton kwasu o-hydroksycynamonowego

Wetiweria pachnąca

• Grupa olfaktoryczna: fougere, szyprowa, tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Nuta ta otrzymywana jest podczas ekstrakcji korzenia wetiwerii pachnącej. Cechuje się ona drzewnym zapachem z lekką sugestią aromatu ziemi. Dzięki niewielkiej lotności składników substancji, utrzymuje się bardzo długo.
• Nazwy alternatywne: Chrysopogon zizanioides, khus, olejek wetiweriowy, vetiver, vetivert, wetiwer

5. Nuty tytoniowo-skórzane

Bazy perfum zawierające nuty tytoniu, skóry czy przypraw nadają całej kompozycji przyjemnej szorstkości i głębi. Często kojarzą się z zapachami o charakterze męskim lub unisex, w których to właśnie dymne, nieco surowe akcenty decydują o wyrazistości perfum.

(Uwaga: część poniższych składników została również przypisana do innych kategorii, jednak ze względu na wspólne cechy w aromacie umieszczono je tutaj.)

• Bób tonka (opis z sekcji fougère)
• Gaharu buaya (opis z sekcji drzewnej)
• Hyraceum (opis z sekcji zwierzęcej)
• Kastoreum (opis z sekcji zwierzęcej)
• Piżmo cywety afrykańskiej (opis z sekcji zwierzęcej)
• Styrax (opis z sekcji drzewnej)
• Wetiweria pachnąca (opis z sekcji fougère)

Labdanum

• Grupa olfaktoryczna: drzewna, szyprowa, tytoniowo-skórzana, zwierzęca
  • Charakterystyka: Labdanum to żywica pozyskiwana z niektórych gatunków czystka. Pachnie balsamicznie, ciepło, delikatnie kwiatowo, choć bez słodkich tonów. Wyczuwa się także wątki ambry oraz wyprawionej skóry. Nuta ta aktywuje się dosyć późno, lecz dzięki temu utrzymuje się przez zaskakująco długi czas.
• Nazwy alternatywne: Cistus, czystek, ladan, ladanon, ladanum, laudanum, żywica czystka

Mech dębowy

• Grupa olfaktoryczna: fougere, szyprowa, tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Nazwa jest myląca, gdyż surowcem potrzebnym do uzyskania tej nuty jest porost (mąkla tarniowa), a nie mech. Oddaje ona woń mokrej ziemi, paleniska, z sugestią dymu tytoniowego i ogniska. Dzięki niewielkiej lotności cząsteczek zapach wybrzmiewa bardzo długo. Niektóre kraje zakazały stosowania tego składnika ze względu na jego możliwe działanie niepożądane.
• Nazwy alternatywne: Evernia prunastri, mąkla tarniowa, oakmoss, porost mąkla tarniowa

Paczuli

• Grupa olfaktoryczna: szyprowa, zwierzęca
  • Charakterystyka: Surowcem do pozyskania tej nuty są suszone i poddawane fermentacji liście paczulki wonnej. Uzyskany z nich olejek eteryczny, którego woń zmienia się wraz z jego dojrzewaniem, łączy w sobie aromaty balsamiczne, cynamonowe, z odcieniem ziemi, trawy i piżma. Zapach zaczyna uwalniać się dość późno, ale też utrzymuje się długo.
• Nazwy alternatywne: brodziec paczulka, paczula, paczulka, paczulka wonna, patchouli, Pogostemon cablin

Papryczka czereśniowa

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Nuta pozyskiwana jest z owoców papryczki zwanej pimiento. Pachnie intensywnie, dość ostro i pikantnie, z dominującą nutą chili. Nuta utrzymuje się dosyć długo po aplikacji..
• Nazwy alternatywne: cherry pepper, chili cherry, papryczka cherry, pimiento, red pimiento pepper

Skóra

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Zapach wyprawionej skóry jako składnik perfumeryjny nie jest efektem ekstrakcji, lecz mieszania różnych substancji, zarówno naturalnych, jak i syntetycznych. Wyczuwa się tu nuty wanilii, gaharu buaya, labdanum, styraksu, a także zwierzęce akcenty piżma i cywetu lub ich zamienników.
• Nazwy alternatywne: leather

Tytoń

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Nuta tytoniowa to efekt ekstrakcji suszonych liści lub syntezy chemicznej. Pachnie charakterystycznie, z wyczuwalnym aromatem siana, a także mchu i wędzenia. Woń ma ciepłą barwę i utrzymuje się długo.
• Nazwy alternatywne: Nicotiana, tobacco

Wanilia

• Grupa olfaktoryczna: tytoniowo-skórzana
  • Charakterystyka: Nutę tę otrzymuje się poprzez ekstrakcję lasek wanilii. Jej woń jest intensywna, lekko przytłaczająca, słodkawa, z balsamicznymi tonami w tle. Eteryczny olejek waniliowy zaczyna ulatniać się dosyć późno, lecz jest wydzielany przez bardzo długi czas.
• Nazwy alternatywne: laska wanilii, olejek waniliowy, Vanilla, vanilla bean, vanilla orchids

6. Nuty ziołowe

Ziołowe akcenty w bazie perfum sprawiają, że zapach ma wyraźną głębię i naturalny rys, czasem odrobinę korzenny czy anyżowy. Takie składniki znakomicie łączą się ze świeższymi nutami głowy (np. cytrusowymi), tworząc wielopoziomowe, trwałe kompozycje.

Estragon

• Grupa olfaktoryczna: ziołowa
  • Charakterystyka: Woń tej nuty uzyskuje się poprzez destylację ziela bylicy estragon. Przypomina ona siano z wyraźnym korzennym i lekko anyżowym aromatem. Zapach zaczyna ulatniać się dość późno, lecz utrzymuje się bardzo długo.
• Nazwy alternatywne: Artemisia dracunculus, bylica estragon, olejek estragonowy, tarragon

Kocanki

• Grupa olfaktoryczna: ziołowa
  • Charakterystyka: Źródłem eterycznego olejku z kocanek jest ich włoski gatunek. Nuta pachnie mocno, słodkawo, z wyraźnymi tonami łąkowymi: ziołowo-kwiatowymi i korzennymi. Jest wyczuwalna przez długi czas po aplikacji.
• Nazwy alternatywne: Helichrysum italicum, kocanki włoskie, olejek z kocanki

Kwiat arniki

• Grupa olfaktoryczna: ziołowa
  • Charakterystyka: Olejek z arniki otrzymuje się w toku maceracji jej kwiatów. Zapach tej nuty jest aromatyczny, gorzkawy, ziołowy, z wyraźną sugestią łąki. Jest też bardzo trwały, więc utrzymuje się bardzo długo po aplikacji.
• Nazwy alternatywne: Arnica montana, arnika górska, flos arnicae, mountain tobacco, olejek z arniki

7. Nuty zielone

Zielone bazy – oparte np. na aromatach igieł drzew, mchu czy świeżości liści – wprowadzają do perfum rześkie, leśne tło, które doskonale balansuje się z nutami drzewnymi i ziołowymi.

Cyprys

• Grupa olfaktoryczna: zielona
  • Charakterystyka: Destylacja igieł i gałązek cyprysu wiecznie zielonego służy do uzyskania tej nuty zapachowej. Jej woń to akcenty ożywcze, leśne, żywiczne, przypominające zapach drewnianego ołówka. Dzięki niskiej lotności cząsteczek aromat cyprysu wybrzmiewa przez długi czas.
• Nazwy alternatywne: Cupressus sempervirens, cypress, cyprys wiecznie zielony, graveyard cypress, mediterranean cypress, olejek cyprysowy

Kwiat brzozy

• Grupa olfaktoryczna: zielona
  • Charakterystyka: Kwiaty oraz pąki liści brzozy zbiera się wczesną wiosną. Pozyskiwana w ten sposób nuta jest świeża, leśna, z lekkim cierpkawym i balsamicznym aromatem w tle. Składniki tego zapachu charakteryzują się niską lotnością, więc wyczuwa się go przez bardzo długi czas.
• Nazwy alternatywne: Betula, birch bud, brzoza

Mech drzewny

• Grupa olfaktoryczna: zielona
  • Charakterystyka: Nutę tę uzyskuje się z mchu i porostów porastających korę drzew. Jest to świeży, ziemisto-leśny zapach. Wobec zakazu stosowania w niektórych krajach mchu dębowego jako składnika perfumeryjnego – to właśnie wśród mchu i innych porostów szuka się jego zamienników.
• Nazwy alternatywne: Bryophyta, mech, mossa

8. Nuty kwiatowe

Kwiatowe nuty w bazie rzadko kiedy grają „pierwsze skrzypce”, ale potrafią wnieść do perfum subtelną słodycz i lekko odurzający charakter. Ich długotrwałość jest szczególnie ceniona w kompozycjach kwiatowych i szyprowych.

Konwalia

• Grupa olfaktoryczna: kwiatowa
  • Charakterystyka: Nuta ta powstaje ze świeżych kwiatów konwalii majowej lub jest odtwarzana syntetycznie. Pachnie intensywnie, odurzająco, słodkawo, z charakterystycznym świeżym, trawiastym aromatem w tle. Woń utrzymuje się długo.
• Nazwy alternatywne: Convallaria majalis, konwalia majowa, lily of the valley, olejek konwaliowy

9. Nuty szyprowe

Tradycyjne perfumy szyprowe opierają się na połączeniu aromatów mchu dębowego, paczuli i bergamotki. W bazie dominują więc ciepłe, ziemiste, nieco żywiczne akcenty. Współcześnie ten styl łączy się także z innymi rodzinami zapachowymi, jak drzewne czy fougère.

• Labdanum (opis w tytoniowo-skórzanej i drzewnej)
• Mech dębowy (opis w tytoniowo-skórzanej)
• Paczuli (opis w sekcji tytoniowo-skórzanej)

Korzeń arcydzięgla

• Grupa olfaktoryczna: szyprowa, ziołowa, zwierzęca
  • Charakterystyka: Olejek arcydzięglowy otrzymuje się w toku destylacji parą wodną świeżego lub suszonego korzenia rośliny. Pachnie zaskakująco podobnie do składników perfumeryjnych pochodzenia zwierzęcego, szczególnie zaś do piżma i ambry. Woń tej nuty zaczyna uwalniać się stosunkowo późno, więc jest wyczuwalna bardzo długo.
• Nazwy alternatywne: Angelica archangelica, arcydzięgiel litwor, dzięgiel litwor, olejek arcydzięglowy, olejek z korzenia arcydzięgla, wild celery

10. Nuty wodne

Nuty wodne w bazie to prawdziwy ewenement – często tworzone w laboratoriach po to, by nadać perfumom morski, odświeżający finisz. Ich zadaniem jest wzmocnienie wrażenia chłodnej, wilgotnej aury, dobrze kontrastującej z cięższymi tonami drzewnymi czy fougère.

Woda morska

• Grupa olfaktoryczna: wodna
  • Charakterystyka: a otrzymywana syntetycznie nuta ma za zadanie nie tyle odwzorować zapach morza, co stworzyć jego wyobrażenie. Pachnie więc rześko, z ostrym aromatem ozonu, soli i wiatru od morza.
• Nazwy alternatywne: salt water, seawater

Baza perfum to fundament, który decyduje o trwałości i ostatecznym charakterze zapachu. Syntetyczne i naturalne esencje opisane w powyższym zestawieniu mają różnorodne właściwości: od słodkich, korzennych tonów kumaryny, przez zmysłowe i zadziorne akcenty piżma, aż po żywiczne bogactwo balsamów i kadzideł. Wybierając spośród nich, warto zwrócić uwagę na komplementarność z nutami głowy i serca – tak, by uzyskać w pełni harmonijną i trwałą kompozycję DIY.

Pamiętaj, że większość z tych składników – zarówno naturalnych, jak i ich bezpieczniejszych, „zaprzyjaźnionych z ekologią” odpowiedników – znajdziesz w naszym sklepie. Mamy nadzieję, że lista nut bazy w perfumach pomoże w eksperymentach z perfumami własnego autorstwa!

Pozostałe listy zapachowe jak nuta głowy czy nuta serca znajdziesz pod innymi artykułami:

• Lista nut głowy w perfumach wg grup olfaktorycznych
• Lista nut serca w perfumach wg grup olfaktorycznych

Artykuł Lista Nut Bazy w Perfumach DIY – Przewodnik po Zapachach Podstawy pochodzi z serwisu ELAMO i został napisany przez elamo

Roznosi nas energia i wena twórcza domaga się realizacji. Plan jest prosty – zrobić mydło domowej roboty. Naturalne, stanowiące unikatową mieszankę zapachową, idealnie dostosowane dla nas lub naszych bliskich. Zaglądamy na strony z przepisami, a tam lista środków ostrożności długa jak nasze ramię i stwierdzenia typu: „to długotrwały proces”, „zachowaj szczególną ostrożność”, „ściśle trzymaj się receptury”, „trzeba uważać, by się nie poparzyć”. Brzmi znajomo? Pierwsza myśl: to już lepiej poszukać w Internecie adresu najbliższej mydlarni. Tam znajdziemy unikatowe produkty, choć oczywiście w mniejszym stopniu dostosowane do naszych potrzeb.

Jest jednak rozwiązanie, które zadowoli osoby niedysponujące czasem i akcesoriami do wyprodukowania od podstaw własnego mydła. Nie chodzi tak naprawdę o lenistwo czy brak cierpliwości, ale o prostą kalkulację, co jest najbardziej opłacalne. Bowiem mydlarnie i sklepy z kosmetykami dysponują gotowymi bazami, które posłużą do wykonania domowego mydła i pozwolą poszaleć i poeksperymentować z zapachami, dodatkami, kolorami, a nawet formami.

Jak Wybrać Idealną Bazę do Mydła Domowej Roboty?

Możemy posłużyć się kawałkami starych mydełek albo wykorzystać płatki mydlane, mydła dziecięce, jak również szare lub białe naturalne (czy te do naturalnych zbliżone). Producenci oferują nam ponadto pełen wachlarz baz do samodzielnego wykonania mydła. Do wyboru, do koloru. Dosłownie. Oto bowiem możemy kupić bazę w wiórkach czy granulkach albo w postaci bloku do samodzielnego starcia. Może ona zawierać dodatki (masło shea, oleje) lub być sprzedawana, że tak powiem, całkowicie sauté. Mamy również wybór odnośnie tłuszczów, jakie wykorzystano – opcja istotna m.in. dla alergików lub wegetarian. Wreszcie możemy również dokonać wyboru ze względu na kolor: białe (łatwo się je barwi), przezroczyste (tzw. glicerynowe, pozwolą na uzyskanie świetnego efektu wizualnego), barwione (odpada nam kombinowanie z kolorami).

Mam bazę mydła – co teraz?

Mydło w kostce ścieramy na tarce mieszamy z wodą, świeżym sokiem z wyciśniętym z przetartych owoców lub warzyw, mlekiem lub naparem (około pół szklanki – szklanka na 200 g masy, pamiętając, że im więcej wody, tym dłużej mydło będzie schło, ale łatwiej i szybciej się roztopi i nie będzie grudowate) i, mieszając, rozpuszczamy w kąpieli wodnej (naczynie z gorącą wodą, a w nim drugie, mniejsze, z mydłem), bo w przeciwnym wypadku z pewnością się przypali.

Podczas roztapiania mydła trzeba uważać, żeby masa nam nie zawrzała. Jeśli dysponujemy mikrofalówką, proces będzie jeszcze łatwiejszy. Wsypujemy wiórki z odrobiną wody do szklanego naczynia i podgrzewamy przez około 30 sekund. Z kolei baz mydlanych nie trzeba uzupełniać wodą. Same z łatwością topnieją, jeśli je zetrzemy czy pokroimy na małe kawałeczki. Zwłaszcza w kuchence mikrofalowej.

Następnie przyprawiamy mydło tym i owym, przelewamy do wysmarowanej tłuszczem formy, spryskujemy po wierzchu alkoholem, by znikły pęcherzyki z piany i czekamy na zastygnięcie godzinę lub dwie. Upały będą wymagać włożenia naszych cudeniek do lodówki. Gdy już stężeją, kolejnym krokiem jest wyjmowanie z formy i ewentualne krojenie bloków. Następnie czas na suszenie – układamy mydełka na kratce, lekko nakrywamy papierem, umieszczamy w miejscu przewiewnym oraz niedostępnym dla dzieci i zwierząt, a potem czekamy nawet 2 tygodnie (w zależności od składu i ilości wody).

Kreatywne dodatki, które wzbogacą Twoje mydło domowej roboty

Teraz pora na wisienkę na torcie, czyli dodatki, jakimi wzbogacimy własnoręcznie zrobione mydło. Możemy bowiem pokombinować z barwnikami, dodatkami, zapachami, kształtami. Czego tylko dusza zapragnie. Warto również skorzystać z gotowych przepisów lub zmodyfikować je. Trzeba zastanowić się, co jest naszym priorytetem?

Kreatywne dodatki to klucz do unikalnego i pięknego mydła. Możemy dodać kolorowe barwniki, takie jak olejki eteryczne, aby nadać domowemu mydłu piękny zapach. Dodatki, takie jak suszone kwiaty, zioła czy płatki owoców, dodadzą mu nie tylko atrakcyjnego wyglądu, ale także dodatkowej wartości pielęgnacyjnej. Możemy także eksperymentować z różnymi kształtami form, aby nadać mydłu osobisty i unikalny wygląd. Ważne jest, aby dostosować dodatki do naszych preferencji i potrzeb skóry.

Do rozpuszczonej masy mydlanej dajemy ulubione oleje, które znamy z właściwości nawilżających, regenerujących, odmładzających, ujędrniających i ochronnych, np. arganowy, migdałowy, marula, sacha inchi, makadamia, masło shea. Łącznie około 2-3 łyżki na 200 g masy mydlanej. Z kolei trzeba pamiętać, że mydła z dodatkiem oleju lnianego, bawełnianego, czy rzepakowego mają krótszy czas przydatności. Warto dodać ponadto kroplę witaminy młodości, czyli E, oraz glicerynę, miód czy wosk pszczeli. Szczypta soli, np. himalajskiej lub z Morza Martwego także nie zaszkodzi.

Naturalny Peeling – Pomysł na mydło z efektem złuszczania

Mydło domowej roboty nabiera wartości peelingujących, gdy zmieszamy je ze składnikami złuszczającymi, np. mak, kawa, cynamon, płatki owsiane, otręby pszenne, suszone płatki kwiatów i listki ziół, suszone skórki cytrusów, gruba sól (np. z Morza Martwego lub himalajska), jak również rozmaite glinki. Część z nich również zabarwi nasze cudeńka, a nawet nada im przyjemny zapach. Jednakże użycie takiego produktu może też być nieco kłopotliwe.

Szczególnie ciemne drobinki osadzają się na ściankach wanny i prysznica, sprawiając wrażenie nieporządku, a nawet wchodzą za paznokcie. Ciekawym pomysłem jest zatopienie w przejrzystym, zabarwionym mydle roślinnej gąbki, czyli wysuszonego wnętrza owocu trukwy (ang. loofah).

Lecznicze właściwości mydła – dzięki naturalnym składnikom roślinnym

Codzienne mycie ciała to też okazja, by podleczyć naszą skórę. Zwykłe mydło lub żel pod prysznic zawiera tanie detergenty (niesławne SLS i SLES), barwniki i sztuczne zapachy. A przecież wystarczy się skupić na tym, co daje nam natura: olej laurowy, rycynowy i z czarnuszki, spirulina, eteryczne olejki kwiatowe (różany, rumiankowy, jaśminowy) lub ziołowe (szałwia, tymianek, rozmaryn), wyciągi z ziół (szałwia, pietruszka, rumianek), działają antyseptycznie, fungistatycznie, przyspieszają gojenie się ranek i trądziku, a czasem też zmniejszają przebarwienia skórne. Warte uwagi jest również czarne mydło, barwione węglem aktywnym. Ten składnik bowiem absorbuje toksyny ze skóry.

Aromatyczny przewodnik: Jak wybrać zapachy

Z zapachami można poeksperymentować lub zastosować gotową mieszankę olejów, które zastępują nam perfumy. Alkoholowe pachnidła są natomiast wielce ryzykowne. Świetnie nadadzą się za to naturalne olejki eteryczne o właściwościach terapeutycznych, przeznaczone do kontaktu ze skórą (informuje nas o tym opakowanie), zwłaszcza że wiele z nich wykazuje dodatkowo właściwości odkażające (rumiankowy, jaśminowy) oraz relaksujące (fiołkowy, z róży damasceńskiej). Tutaj zalecany jest daleko idący umiar. Lepiej dawkować zapach po kropelce, mieszać, wąchać i dopiero dolewać. Można też zastosować zapachy spożywcze, ale ich mdlące wonie niespecjalnie ładnie łączą się z naturalnym zapachem mydlanym. Za to napary i olejowe maceraty z kwiatów i ziół będą w sam raz. Przy okazji wykorzystamy ich dobroczynne działanie.

Barwny świat mydła: Eksperymentuj z pigmentami

Z kolorami również możemy poszaleć, jeśli mamy w domu barwniki spożywcze. Trzeba jednak przetestować, czy w kontakcie z odczynem zasadowym nie stracą koloru. Świetnie nadają się w tym celu specjalne farbki do mydła – do kupienia w formie proszku (rozpuścić w małej ilości wody) lub w płynie.
Z barwnikami trzeba jednak uważać podczas aplikacji – lepiej wlewać dosłownie po kropelce i sprawdzać efekt niż przesadzić. I oczywiście należy je bardzo dokładnie wymieszać, najlepiej użyć odrobimy masy do rozprowadzenia farbki, a potem wymieszać to z resztą.

Możemy również wykorzystać opcję „dwa w jednym” i zabarwić nasze mydełko jednym ze składników, który i tak zamierzamy dodać:

• zieloną barwę dadzą nam: spirulina, wyciśnięty sok ze zmielonej świeżej natki pietruszki lub szpinaku, którymi zastąpimy wodę podczas topienia bazy mydlanej, zielona glinka, fioletowy kolor uzyskamy dzięki dodaniu wyciśniętego soku z buraka ćwikłowego (ale musimy dać go na samym końcu, inaczej zmieni kolor na bury),
• pomarańczowo-żółte będzie dzięki zastosowaniu oleju marchewkowego (maceratu), czerwonej glinki,
• bladoniebieski kolor nadaje sok ze świeżych jagód, niebieska glinka,
• brąz otrzymujemy poprzez wykorzystanie kawy parzonej, kakao oraz cynamonu (piana niestety też jest brązowa i ciężko się zmywa ze skóry oraz brudzi łazienkę),
• czarne mydło to efekt dodania węgla aktywowanego.

Nic nie stoi też na przeszkodzie, by nakładać na siebie rozmaite warstwy kolorystyczne. Efekt marmurkowy osiągniemy, gdy podzielimy mydło na połowę i zabarwimy je kontrastującymi ze sobą kolorami (możemy przy okazji zróżnicować też skład). Nakładamy całą masę w jednym kolorze, na nią połowę drugiej i niedokładnie je mieszamy po wierzchu. Całości dopełni zalanie formy resztą mydła. Na wierzchu możemy zrobić fantazyjne wzorki. Świetnie się to sprawdza przy blokach.

Formy i wzory: Ścieżka do oryginalnego mydła

W dziedzinie kształtów ogranicza nas tylko nasza wyobraźnia. Możemy wykonać blok, który podzielimy na plasterki, albo każdej sztuce mydła przyporządkować osobną foremkę. Tworząc blok mydła możemy podziałać z dostępnymi w domu naczyniami i pojemnikami (doniczkami, brytfannami, pojemnikami i pudełkami po żywności, uciętymi kartonami po napojach, rurach pcv etc.) lub wykorzystać foremki do piasku, lodu, świeczek, ciastek. Można również nabyć specjalne foremki na mydło domowej roboty. Świetnym pomysłem jest też wykonanie małego odlewu w innym kolorze i o innym składzie, a następnie zatopienie go w białym lub przejrzystym tle. Tutaj nieodzowne okażą się nietypowe foremki na lód bądź niewielkie formy do odlewów. Pamiętajmy jednak, by przetrzeć je olejem przed napełnieniem mydłem.

Tworzenie własnych mydełek – obojętnie czy od podstaw, czy z użyciem mydła, czy z przepisu, czy poprzez eksperymenty w stylu „trochę tego, trochę tego” to świetna zabawa. Pozwala nie tylko odpocząć, ale również pogłówkować nad koncepcją i zrealizować się artystycznie. Ładnie ozdobione lub zapakowane mydełko posłuży nam jako dekoracja bądź prezent dla kogoś ważnego. Ale tak naprawdę nie to jest kluczowe. Najważniejsze jest, że oto mamy produkt wybrany świadomie. Znamy jego skład i właściwości. Mamy kontrolę nad tym, czym pielęgnujemy nasze ciała. To świetne uczucie.

Artykuł pierwotnie opublikowany w 15/02/2016 roku. Zaktualizowany w 16/04/2024 roku, aby oddać nowe trendy DIY i obecny stan wiedzy.

Artykuł Mydło Domowej Roboty: Prosty przewodnik dla zapracowanych pochodzi z serwisu ELAMO i został napisany przez elamo

Nasza skóra naturalnie pozbywa się martwych komórek przez proces złuszczania się jej górnej warstwy. Jak zrobić domowy peeling, który przyśpieszy ten proces? Czynniki zewnętrzne takie jak zmiany temperatury, mróz, wiatr, słońce, używanie nieodpowiednich kosmetyków mogą nadmiernie wysuszać skórę. W efekcie komórki rogowacieją, co sprawia, że skóra staje się szorstka, może swędzieć, a pory zatykają się, co czasem prowadzi do powstawania zaskórników. Aby temu zapobiec, niezbędne staje się stosowanie peelingu, który powinien być następnie uzupełniony o intensywne nawilżenie. W tym artykule podpowiemy w jak zrobić domowy peeling, przy użyciu składników, jakie znajdziemy w swojej kuchni i łazience.

Domowy peeling na bazie oleju – z tego, co mamy pod ręką

W sprzedaży dostępnych jest mnóstwo peelingów: o różnym składzie (bardziej lub mniej naturalnym), w rozmaitych wariantach zapachów i barw. Są dosyć niedrogie i wydajne, choć ich działanie nieraz pozostawia wiele do życzenia. No i ich użytkownicy często skarżą się na nadmierne wysuszanie skóry. Można jednak uzyskać 2w1 (równoczesne peelingowanie i nawilżanie) i to posłując się składnikami dostępnymi w domu: dowolnym olejem oraz cukrem bądź solą. To wersja podstawowa, niewymagająca żadnych czynności ani specjalistycznych naczyń.

Dobór oleju również zależy od tego, co akurat mamy pod ręką. Jeśli zaopatrzyliśmy się w coś ekstra, to koniecznie wykorzystajmy to jako bazę lub składnik peelingu. Gdy zaś nie mamy nic takiego, to wystarczy oliwa z oliwek (bogactwo witaminy E), olej z pestek winogron (komedogenność równa 0) albo nawet jakiś pospolity olej kuchenny (o dziwo, nawet olej rzepakowy ma zaskakująco dobry skład). Możemy również poeksperymentować z dodatkami innych olejów i olejków zapachowych.

Tworząc podstawową wersję domowego peelingu, po prostu przesypujemy cukier lub sól do naczynia i zalewamy olejem prosto z opakowania (oleju może być ciut więcej, wtedy wygodniej się rozprowadza). Sól bądź cukier będą w tym przypadku substancjami, które będą miały właściwości złuszczające. Myjemy ciało, nakładamy peeling, masując skórę okrężnymi ruchami, szczególnie uważnie skupiając się na łokciach, kolanach i stopach (jeśli mamy szorstką skórę), łydkach (gdy męczą nas wrosty i zapalenie mieszków włosowych) oraz udach i pośladkach (jeżeli walczymy z cellulitem).

Następnie spłukujemy ciało. Taki zabieg nie wymaga od nas również żadnych specjalnych czynności po zakończeniu peelingowania: ot niezbyt energicznie wycieramy kropelki wody ręcznikiem. Zwykle po peelingu musimy dobrze nawilżyć skórę. Nie tym razem: zawarte w olejach kwasy tłuszczowe otaczają skórę warstewką ochronną, zapobiegając nadmiernej utracie wilgoci. Czynność powtarzajmy dwa razy w tygodniu, a skóra pozostanie miękka i gładka.

Na rozgrzewkę. Jak zrobić domowy peeling gruboziarnisty?

Domowy Peeling Cukrowy vs. Peeling Solny. Który lepszy?

Każdy z wariantów peelingu na bazie oleju ma swoich zwolenników. Jeśli nie ma przeciwwskazań, można z powodzeniem stosować oba naprzemiennie.

• Peeling cukrowy jest subtelniejszy: delikatnie złuszcza i mocno nawilża skórę, więc mogą zdecydować się nań osoby o cerze wrażliwej, trądzikowej (tu trzeba zwrócić uwagę na niekomedogenny olej) lub uszkodzonej.
• Peeling solny to nie tylko złuszczanie i nawilżanie, lecz również oczyszczanie z toksyn wierzchnich warstw naskórka. Wnika głębiej, pozwalając przy okazji na przyswojenie pewnych substancji mineralnych zawartych w soli (np. soli himalajskiej czy z Morza Martwego). Poprawia się też krążenie masowanych powierzchni. Dobrze zadziała przed opalaniem albo depilacją pastą cukrową. Jednakże nie wolno go nakładać na skórę uszkodzoną czy wrażliwą.

Z czego zrobić peeling? Cukier/Sól/Kawa + Olej = Peeling

Poniżej kilka przepisów na domowy peeling, bo jeśli coś jest dobre, nie znaczy wcale, że nie da się tego ulepszyć.

O tym, jakim dobrodziejstwem dla skóry jest peeling cukrowy lub solny pewnie nie trzeba nikogo przekonywać. Zwłaszcza taki domowy, wykonany na bazie oleju nierafinowanego i całkowicie naturalnych składników.

Warto poeksperymentować z różnymi składnikami, by uzyskać produkt idealny.
Trzeba pamiętać jednak, że im lżejszy olej, tym krócej będzie się utrzymywać na skórze ochronna otoczka. Oraz upewnić się, że żaden ze składników nas nie uczula. Nie należy również przesadzać z ilością olejków eterycznych, gdyż nadto wysokie stężenie może wywołać wysypkę.

8 Prostych Przepisów na Domowe Peelingi do twarzy i ciała.

Poniżej kilka receptur na domowe peelingi do ciała, twarzy i skóry głowy w zależności od zapotrzebowania i rodzaju skóry. Proporcje i składniki można dowolnie modyfikować (peeling może być bardziej sypki lub lejący). Trzeba jednak mieć na uwadze, że nierozpuszczalne drobinki (kawa, cynamon, płatki kwiatów, otręby) mogą się osadzać na skórze.

Jak często stosować peelingi domowej roboty?

Peelingi wykonane na bazie olejów z powodzeniem można stosować 2 razy na tydzień, ale nie częściej. Ich głównymi zaletami są dostępność składników (w wersji podstawowej wystarczy to, co mamy w domu: oleje, kawa mielona, cynamon, cytryna, sól, cukier itd.), łatwość przygotowania, wariantywność przepisów (właściwie można eksperymentować bez końca, dodając witaminy E, D lub A, ulubione olejki eteryczne, suszone płatki kwiatów, własnoręcznie wykonane maceraty ziół), naturalność. Jednak największym plusem jest równoczesne połączenie właściwości ścierających i nawilżających. Efektów nie da się przeoczyć.

Nie tylko dla Pań 🙂

Wiele osób uważa, że mężczyzna do higieny potrzebuje jedynie kostki szarego mydła, a już peeling to już szczyt metroseksualności. A przecież również oni cierpią z powodu przesuszania skóry, zwłaszcza w okresie zimowym oraz w trakcie upałów. Peeling z oleju jest kosmetykiem uniwersalnym, który za jednym użyciem pomoże uregulować zewnętrzną warstwę skóry: równocześnie nawilży ją i będzie zapobiegać nadmiernemu przesuszaniu. Różnicy nie da się przeoczyć.

Bibliografia:

1. 5 DIY Przepisy na peeling, aby poprawić i utrzymać zdrowie włosów (zobacz)

Artykuł pierwotnie opublikowany w 10/02/2016 roku. Zaktualizowany w 11/04/2024 roku, aby oddać nowe trendy DIY i stan wiedzy.

Artykuł Jak Zrobić Domowy Peeling: 8 Prostych Przepisów na Skórę Suchą, Trądzikową i z Rozstępami pochodzi z serwisu ELAMO i został napisany przez elamo

Sól do kąpieli Siwa, znana ze swoich niezrównanych właściwości leczniczych, pochodzi z wód jezior, których stopień zasolenia nie ustępuje poziomowi zasolenia Morza Martwego, a nawet go przewyższa. Ze względu na niski roczny poziom opadów i bardzo wysoki współczynnik parowania, tutejsze jeziora są wyjątkowo słone, osiągając w niektórych miejscach stężenie sięgające kilkudziesięciu procent. Solanki, znane ze swoich dobroczynnych właściwości terapeutycznych, przyciągają zarówno lokalnych, jak i zagranicznych turystów poszukujących naturalnych metod leczenia. W 2017 r. Siwa została uznana za światowy ośrodek turystyki medycznej, oferując szczególne benefity osobom cierpiącym na choroby skóry, oczu, zatok i reumatyzm.

Sól z Oazy Siwa: Naturalna Alternatywa dla Zdrowia i Urody

Pozyskiwanie soli jest jednym ze źródeł utrzymania mieszkańców oazy. Uzdrowiskowa sól do kąpieli z jeziora Siwa zyskuje sobie zwolenników na całym świecie. Ostatnimi czasy można ją nabyć nawet w Polsce. Jest doskonałym zamiennikiem dla tanich, syntetycznych soli kąpielowych, które poza kolorem i nierzadko dyskusyjnym zapachem, mają do zaoferowania niespecjalnie wiele. Sól kąpielowa Siwa powstała bowiem w środowisku naturalnym, a nie w laboratoriach chemicznych. Dzięki długoletniej izolacji oazy od przemysłu, mamy produkt wolny od zanieczyszczeń

Zalety soli do kąpieli Siwa

Główną zaletą soli do kąpieli Siwa jest jest jej skład. Stanowi ona mieszankę rozmaitych minerałów i związków chemicznych: magnezu, potasu, wapnia, soli, miedzi, cynku, siarczanów, chlorków i wielu innych. Dodatkowa zawartość drobniutkiego piasku doskonale peelinguje skórę, otwierając pory i ułatwiając wchłanianie wspomnianych mikro- i makroelementów.

W jaki sposób używać sól do kąpieli Siwa w zaciszu domowym?

Podczas relaksującej kąpieli w soli morskiej zaleca się następujące kroki:

• Wsyp 1/4 szklanki soli morskiej do wanny o standardowej wielkości, wypełnionej według własnego komfortu.
• Aby doświadczyć leczniczych korzyści płynących z kąpieli w soli morskiej, staraj się mieć temperaturę wody o dwa stopnie wyższą od temperatury ciała. Optimum dla procesu absorpcji przez skórę stanowi 35-40 stopni Celsjusza.
• Kąpiel powinna trwać 20-25 minut,
• Po zakończeniu kąpieli osusz skórę i nałóż na nią krem ​​nawilżający.

Sól do kąpieli Siwa jest zalecana szczególnie w stanach powracającego zmęczenia, stresu, spadku kondycji i odporności. Przy okazji zyska również skóra. Odżywi się, wygładzi, ujędrni. Miękka skóra zastąpi szorstki i wysuszony naskórek.

Solny Basen księżycowy o wyjątkowo wysokim stężeniu soli

Artykuł Sól do Kąpieli Siwa: Naturalne Bogactwo Minerałów pochodzi z serwisu ELAMO i został napisany przez elamo

Oaza Siwa to jedna z nielicznych, unikatowych perełek Egiptu, w której można poczuć klimat nieskomercjalizowanego świata. Odcięta przez wiele wieków od cywilizacji i pozornie przez nią zapomniana, zachowała swą unikatową postać. Ponoć pierwszymi Europejczykami, jacy dotarli tutaj w nowożytności, byli poszukiwacze pragnący odkryć ruiny świątyni Amona (1792 r.). Powodem owej izolacji była duża odległość, jaką trzeba było przebyć na wielbłądach w egipskim upale, w celu odwiedzenia tego miejsca (ponad 500 km od Kairu, ponad 300 km od Marsa Matruh). Popularnością wśród turystów cieszy się dopiero od lat osiemdziesiątych XX w. Obecnie funkcjonuje tam droga asfaltowa wiodąca z Marsa Matruh, jak również port lotniczy, co ułatwia dotarcie na miejsce. Wcześniej za transport służyły wielbłądy i w wyjątkowych sytuacjach – śmigłowce.

Oaza Siwa rozciąga się w Prowincji Matruh, na północno-zachodnim krańcu Egiptu, na obszarze o długości 80 km i 20 km szerokości. Częścią Egiptu stała się dopiero w 1812 r., tracąc równocześnie status niepodległego terytorium. Jej nazwę zapisuje się także jako „Siwah„, „Sioua” lub „Syouah”, lecz pierwotnie zwano ją „Sekht-am”, co tłumaczy się jako „Kraina Palm„. Są to bowiem tereny rolnicze, gdzie uprawia się oliwki, daktyle i cytrusy, a w ostatnich czasach – również jutę warzywną. Mieszkańcy handlują również rękodziełem. Wcześniej oazę zamieszkiwali tylko Berberowie.

Ograniczony kontakt z innymi ludami sprawił, że mieszkańcy stworzyli unikalną kulturę, której udało się przetrwać w oryginalnej formie po dziś dzień. Korzystają także z własnego dialektu siwi (inaczej tasiwit), opartego na języku berberskim. Największym miastem jest Siwa, która położona jest nieopodal ruin średniowiecznego miasta Shali.

Tradycje i Rękodzieło Oazy Siwa

Kultura ludów zamieszkujących Oazę Siwa to ciekawostka dla etnologów. Bezpieczeństwa oazy strzegli zaggalah, nieżonaci mężczyźni z warstw ubogich, którzy mieszkali poza murami miasta. Służbę kończyli w wieku 40 lat i wtedy dopiero mogli poślubić kobietę. Rękodzieło Berberów z Siwa słynie z koszy palmowych, haftowanych strojów, zwłaszcza weselnych, ręcznie wytwarzanych dywanów, ceramiki, wyrobów srebrnych oraz ozdobnych sztućców. Biżuteria srebrna miała bardzo duże znaczenie kulturowe. Ślubny strój bogatej Berberyjki mógł zawierać do 6 kg srebra.

Oaza Siwa: Zabytki które mogą cię zainteresować

Mieszkańcom tych terenów kulturowo bliżej jednak do starożytnej Libii niż do Egiptu. Z zabytków zachowała się Gebel al Mawta (w tłumaczeniu „Góra Umarłych”), olbrzymia nekropolia z czasów rzymskich oraz ruiny Aghurmi, a w nich wkomponowana w skałę świątynia Amona, pochodząca prawdopodobnie z IV p.n.e., a która funkcjonowała jeszcze w czwartym stuleciu naszej ery. Stąd alternatywną nazwą krainy była „Oaza Amona”. Była tam siedziba wyroczni, z której rad korzystał sam Aleksander Macedoński przed wyruszeniem na podbój Persji. Według legendy odnalazł ją, śledząc lot ptaków. Znajdująca się tam wieszczka stwierdziła jego boskie pochodzenie (zobaczyła w nim mitologicznego syna Zeusa), dzięki czemu formalnie mógł zostać faraonem. Nie trzeba dodawać, że większość z tych opowieści jest kwestionowana przez historyków.